Sinds 2000 legt het Belgische ensemble La Roza Enflorese zich toe op het eenstemmige sefardische repertoire. Deze liederen, die wortelen in de mondelinge traditie, bieden vele interpretatiemogelijkheden. Het ensemble bestaat uit vijf muzikanten met verschillende muzikale achtergronden en presenteert deze sefardische gezangen als een ontmoeting tussen oude, traditionele en hedendaagse muziek, waarbij zowel een beroep gedaan wordt op de instrumentale technieken van de volksmuziek als op de improvisatie.

Teneinde een gevarieerd en contrasterend klankbeeld te creëren, brengt La Roza Enflorese instrumenten samen uit verschillende streken en periodes (vedels, gamba’s, luit, vihuela, blokfluiten, kromhoorns, slaginstrumenten uit het Nabije en Midden-Oosten). Al is deze muzikale rijkdom niet in overeenstemming met de sefardische traditie waarin de liederen vertolkt werden door een vrouwenstem, hoogstens begeleid door een tamboerijn, ze verwijst naar de invloeden die deze muziek onderging na de diaspora van 1492. Deze benadering wint aan betekenis in een tijd waarin de culturele grenzen vervagen, tenminste doorheen de kunst, en waarin cultuur meer dan ooit synoniem is voor ontmoeting.

In hun nieuwste programma’s en in het bijzonder in Exilio, het vijfde album dat was in 2016 uitgebracht, stelt La Roza Enflorese zich open voor nieuw repertoire: middeleeuwse monophonic liederen, de Spaanse renaissance polyfonie en originele composities.